موضوعات
ضمیمه

سگ‌‌های هار در خیابان‌های زابل

نویسنده: فاطمه عسگری نیا خبرنگاراستان‌ها
انگار دردهای مردم زابل قرار نیست تمام شود. این مردم صبور هر روز با یک مشکل جدید دست و پنجه نرم می‌کنند. از خشکسالی‌های اخیر، طوفان‌های شن و فرار سرمایه‌هایی که به خاطر نبودن زیرساخت‌ها بار مهاجرت را بستند بگذریم؛ این بار نوبت سگ‌های ولگرد است که آرامش زندگی مردم را برهم بزنند....
1396/05/18
انگار دردهای مردم زابل قرار نیست تمام شود. این مردم صبور هر روز با یک مشکل جدید دست و پنجه نرم می‌کنند. از خشکسالی‌های اخیر، طوفان‌های شن و فرار سرمایه‌هایی که به خاطر نبودن زیرساخت‌ها بار مهاجرت را بستند بگذریم؛ این بار نوبت سگ‌های ولگرد است که آرامش زندگی مردم را برهم بزنند.
قصه آزار و اذیت سگ‌های ولگرد زمانی رنگ و بوی ترس به خود گرفت که 7 زابلی بر اثر حمله سگ‌ها جان خود را از دست دادند. سگ‌هایی که این روزها به صورت گله‌ای در خیابان‌های شهر زابل پرسه می‌زنند و به قول اهالی زابل کسی جرات رفت و آمد در شهر را مخصوصا در شب‌ها ندارد و آنها مالک شهر شده‌اند. وجود این سگ‌ها و نحوه برخورد با آنها نیز امروز به داغ‌ترین بحث در میان مردم و حامیان حقوق حیوانات تبدیل شده است، موضوعی که از یک سو سلامت و آرامش مردم زابل را نشانه گرفته و از سوی دیگر بحث قدیمی سگ‌کشی را.

هاری و محرومیت با هم قربانی می‌گیرند
«امیر پودینه» یکی از اهالی روستای «لشکری» است. او با شنیدن اسم سگ به یاد درد‌های فرزندش می‌افتد که بعد از گازگرفتگی روی تخت بیمارستان جانش را از دست داد. از تکرار شنیدن خبر حمله سگ‌های ولگرد دوباره تنش می‌لرزد و می‌گوید: «هیچ وقت باورم نمی‌شد فرزندم را روزی بر اثر بیماری هاری از دست بدهم. بچه 5 ساله‌ای که قبل از آنکه قربانی بیماری هاری شود قربانی محرومیت منطقه‌ای شد که در آن زندگی می‌کنیم.»
 خاطرات تلخش را برایمان ورق می‌زند. از روزی می‌گوید که فرزندش«امیر حسین» مورد حمله سگ‌ها قرار گرفت و او سعی کرد با انتقال سریعش به درمانگاه شهر جانش را نجات دهد. «وقتی به درمانگاه رسیدیم پزشکی نبود که به فرزندم رسیدگی کند. چاره‌ای نداشتم جز اینکه او را به زابل ببرم با این مسافت چندین کیلومتری و طی کردن راه طولانی. اگرچه بعد از رسیدن به اورژانس زابل و تزریق واکسن هاری در ظاهر حال امیر خوب بود، اما دیگر بیماری بر جانش نشسته بود و امروز او دیگر در کنار ما نیست.»
«حسین ارجام» یکی از اهالی شهر زابل نیز با ابراز نگرانی از وضعیت پیش آمده و هجوم سگ‌های ولگرد به شهر می‌گوید: « سگ‌ها آرامش ما را بر هم زده‌اند و نمی‌توانیم در کوچه پس‌کوچه‌ها شهر رفت و آمد کنیم. گروه سگ‌ها بیش از 5 قلاده است و بعضی مواقع به دنبال موتور‌سیکلت و خودروها می‌دوند. سگ‌هایی که به صورت گروهی در کوچه پس‌کوچه پرسه می‌زنند و جلوی در خانه مردم می‌خوابند.» ارجام از اخبار تلخی می‌گوید که این روزها آرامش روح و روان مردم زابل را تحت تاثیر خود قرار داده. او از مرگ افرادی می‌گوید که در اثر گاز گرفتگی سگ‌ها جان خود را از دست داده‌اند: «وقتی صدایشان را می‌شنویم، هر لحظه تنمان می‌لرزد. چند وقت پیش یکی از اعضای خانواده‌مان در اثر ابتلا به بیماری هاری جان خود را از دست داد. همین مسأله باعث شده که ما نیز مانند سگ‌ها به صورت گروهی از خانه خارج شویم تا به کسی گزندی وارد نشود.»

سگ‌کشی راهش نیست
از وقتی صدای اعتراض مردم برای رهایی از ولگردی سگ‌های آلوده به ویروس هاری در شهر زابل به گوش رسید مقابله با این سگ‌ها در دستور کار مسئولان منطقه قرار گرفت. معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی زابل در حالی از وجود بالغ بر 10 هزار سگ ولگرد در منطقه سیستان خبر می‌دهد که معتقد است شهرداری نتوانسته براساس بند 15 ماده 55 قانون شهرداری‌ها به وظایف خود در این بخش خوب عمل کند. او درادامه از افزایش آمار گاز گرفتگی سگ‌ها در منطقه پرده برمی‌دارد و می‌گوید: «در طول سال گذشته شاهد وقوع یک هزار و 400 مورد گاز گرفتگی بودیم و این آمار در 6 ماهه اول امسال با آمار کل سال گذشته برابری می‌کند. این در حالی است که ما در سال جاری 6 نفر را بر اثر ابتلا به بیماری هاری از دست داده‌ایم. موضوعی که آرامش را از مردم منطقه گرفته است.»
اما «عباس رنجبر» رئیس اداره خدمات شهری زابل از عملکرد شهرداری در این حوزه دفاع کرده و می‌گوید: «کار اتلاف سگ‌ها از تیرماه جاری در دستور کار شهرداری قرار گرفت. برای مقابله با سگ‌ها چاره‌ای جز اتلاف آنها نداریم و به همین خاطر صبح‌ها حدود 4 طعمه و شب‌ها حدود 20 طعمه مسموم را در اطراف شهر و محل تجمع سگ‌ها پخش می‌کنیم.» البته این تمام کار شهرداری برای مقابله با این سگ‌ها نیست، آنها گاه مجبور می‌شوند شب‌ها با شلیک گلوله بین 18 تا 20 سگ را از پای درآورند. موضوعی که این روزها مورد اعتراض جامعه حمایت از حقوق حیوانات در زابل ودیگر نقاط کشور قرار گرفته است.
در ادامه گزارش، «امیر جهانگیری» یکی از اعضای جمعیت حمایت از حقوق حیوانات نیز در این باره می‌گوید: «در هیچ نقطه‌ای از دنیا مرسوم نیست که برای مقابله با بیماری هاری، سگ‌کشی به راه بیندازند.»
او در حالی از این نوع عملکرد شهرداری در منطقه سیستان اظهار تاسف می‌کند که معتقد است همواره مسئولان می‌کوشند در مواقع بحرانی آسان‌ترین راه را به عنوان تنها راه حل پیش رو انتخاب کنند. جهانگیری در ادامه خاطر نشان می‌کند: «در حالی که می‌توان راه‌های قرنطینه سگ‌های آلوده به ویروس هاری و عقیم کردن آنها را برای جلوگیری از زاد و ولد انجام داد، چه نیازی به راه‌اندازی تراژدی سگ‌کشی است. هر چه علم بیشتر توسعه پیدا می‌کند و آموزش شیوه‌های نوین زندگی انسان‌ها در کنار حیوانات بیشتر می‌شود، حیوان‌ستیزی نیز در جامعه ما کمرنگ‌تر می‌شود.»

خشکسالی بر رگ و ریشه سیستان نشسته
مبارزه با بیماری هاری و سگ‌کشی در منطقه سیستان تنها مشکل این روزهای مردمش نیست. مردمی که از وقتی کشور همسایه (افغانستان) زیر تمام قول و قرارهایش‌ زد و برای حقابه هیرمند بهانه تازه‌ای تراشید، هر روز تَرک تازه‌ای بر پیکر خشک زمین‌ها خورد، تا جایی که امروز زمین‌های این مردم آنقدر سست و لرزان شده که با عبور هر خودروی سنگینی در میانه‌اش دهانی باز می‌شود.  «ایمان غلامی» یکی از شهروندان زابلی می‌گوید: «شهر ما به شهر بلعنده خوردوها تبدیل شده. شهری که در هر گوشه و کنارش زمین دهان باز کرده و خودروهای عبوری سبک و سنگین طعمه آن می‌شوند. موضوعی که مسئولان به جای چاره‌اندیشی درباره‌اش همیشه صورت مسأله را پاک می‌کنند.»

انتقال آب به زاهدان درد دیگری‌ست
‌در زابل از هر چه بگوییم برای مردمش درد است. از بادهای 120 روزه‌ای که این روزها زمان حضورشان در سیستان به 200 روز رسیده تا طرح انتقال آب از زابل به زاهدان. طرحی که به گفته امام جمعه زابل، نه تنها هیچ منفعتی برای مردم این منطقه ندارد، بلکه باعث تهدید کاهش ظرفیت سفره‌های زیرزمینی شهر نیز شده است. حجت الاسلام «علی اکبر کیخا» در حالی از حجم انبوه مشکلات پیش روی مردم زابل گلایه می‌کند که معتقد است کم کاری مسئولان در حل این مشکلات، گناه کبیره است. او با انتقاد از سهم کم مردم مرزنشین زابل از تجارت چمدانی در منطقه می‌گوید: «تنها امید این روزهای مردم توسعه تجارت در مرزهاست. موضوعی که از سوی مسئولان به فراموشی سپرده شده تا نتوانیم اثر مرزنشینی را بر سر سفره مردم زابل ببینیم.»
به گفته امام جمعه زابل، تجارت چمدانی یکی از بهترین راهکارهای پایان دادن به معضل بیکاری در زابل است. موضوعی که متاسفانه کسی برای آن قدمی بر نمی‌دارد تا جوانان این خطه برای پیدا کردن شغلی راهی شهرهای دیگر شوند.
 
  •   در زابل از هر چه بگوییم برای مردمش درد است. از بادهای 120 روزه‌ای که این روزها زمان حضورشان در سیستان به 200 روز رسیده تا طرح انتقال آب از زابل به زاهدان. طرحی که به گفته امام جمعه زابل، نه تنها هیچ منفعتی برای مردم این منطقه ندارد، بلکه باعث تهدید کاهش ظرفیت سفره‌های زیرزمینی شهر نیز شده است‌.
  •   از وقتی صدای اعتراض مردم برای رهایی از ولگردی سگ‌های آلوده به ویروس هاری در شهر زابل به گوش رسید مقابله با این سگ‌ها در دستور کار مسئولان منطقه قرار گرفت‌.
  •   مبارزه با بیماری هاری و سگ‌کشی در منطقه سیستان تنها مشکل این روزهای مردمش نیست. مردمی که از وقتی کشور همسایه (افغانستان) زیر تمام قول و قرارهایش‌ زد و برای حقابه هیرمند بهانه تازه‌ای تراشید، هر روز تَرک تازه‌ای بر پیکر خشک زمین‌ها خورد، تا جایی که امروز زمین‌های این مردم آنقدر سست و لرزان شده که با عبور هر خودروی سنگینی در میانه‌اش دهانی باز می‌شود‌.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code