موضوعات
ضمیمه

تئاتر هنوز جایگاه واقعی ندارد

نویسنده: رضا رنجبران خبرنگار استان‌ها
«محمد قلندری زاده» بازیگر توانا و با اخلاق که در گذشته افتخاراتی را در جشنواره های متعدد برای هرمزگان رقم زده، بعد از ۱۴ سال مکث و غیبت در عرصه بازیگری با «همه دختولوک ها منم» به صحنه بازگشت و توانست در بیست و نهمین جشنواره تئاتر استانی هرمزگان موفق به کسب مقام نخست نقش اول مرد شود...
1396/07/19
«محمد قلندری زاده» بازیگر توانا و با اخلاق که در گذشته افتخاراتی را در جشنواره های متعدد برای هرمزگان رقم زده، بعد از ۱۴ سال مکث و غیبت در عرصه بازیگری با «همه دختولوک ها منم» به صحنه بازگشت و توانست در بیست و نهمین جشنواره تئاتر استانی هرمزگان موفق به کسب مقام نخست نقش اول مرد شود. وی از سال ۶۹-۷۰ با تئاترهای دانش آموزی وارد این عرصه شد و فعالیت حرفه ای خود را از سال ۷۶ آغاز کرد. به همین بهانه با وی گپی کوتاه زدیم.
  • شما بعد از سال‌ها دو مرتبه وارد فضای تئاتر شدید، دلیل موفقیت خود و کسب مقام اول بازیگری را در بیست و نهمین جشنواره تئاتر استانی هرمزگان را چه می دانید؟
بعد از ۱۴ سال مکث و ورود مجدد به عرصه بازیگری، علتی که اجازه داد من دیده شوم، تیم بود. تیم خوب و منظم که عاشقانه و صادقانه کنار یکدیگر جمع شده بودند و کار می کردند. البته اعتماد کردن به شخصی در زمانی بسیار کوتاه که می بایست نقشی را که قبلا توسط شخص دیگری ایفا شده بود ‌بازی کند، سخت است. هرچند که دوستان برعکس آن ابراز می کردند که قلندری به ما اعتماد کرده اما آن طرف قضیه هم بود. اعتماد مجموعه از خود کارگردان که نویسنده هم بود تا بازیگران و همه عوامل باعث شد به راحتی در این مجموعه حل و هضم شوم و نقش را از آن خود کنم. که اگر قرار بود در این مدت کوتاه یکدیگر را درک نکنیم شاید وارد جشنواره نمی شدیم.
  • به عنوان یک بازیگر تعریف شما از بازیگری چیست؟
تعاریف زیادی در باره بازیگری می شود ارائه داد؛ اما همیشه اعتقاد داشتم که ما به عنوان یک بازیگر بعد از خداوند دست به تولید می زنیم. متولد کردن روح، جان و جسمی تازه در شخصیتی که نویسنده روی کاغذ آورده همراه اتفاقاتی که در پس آن است. در واقع ایجاد تولدی دوباره است.
  • به عنوان یک بازیگر فکر می کنید چقدر جامعه شناسی و مخاطب شناسی در تولید آثار هنری مهم است و آیا در این زمینه مطالعه دارید؟
اگر صادقانه جواب دهم فقط به دنیای هنر برنمی گردد. جامعه ما پوست اندازی کرده است. تفاوت هایی بین من که متولد دهه ۵۰ هستم با متولدین دهه های 80 و 90 وجود دارد. تغییرات در این دهه ها باعث ضربه های زیادی به بدنه جامعه شده که باید ریشه یابی شود. نگاه بچه های این نسل به موزیک افت شدیدی کرده است. در رابطه با ادبیات، سینما و هنرهای دیگر نیز به همین شکل. بزرگ ترین چالش هنرمند همین است که چگونه به جامعه نگاه کند و چگونه ضعف ها و مشکلات جامعه را کشف و پالایش و به بیرون منتقل کند.
  • جایگاه تئاتر هرمزگان را چطور ارزیابی می‌کنید؟
ما هنر برای هنر داریم و هنر برای مردم. یک عده مدعی این هستند که هنر را برای هنر کار می کنند و کاری به مردم ندارند. خب تکلیف آنها مشخص است.  البته به نظر من همان هم که هنر را برای هنر بر می‌گزیند‌ باید حواسش به مردم باشد؛ به این دلیل که این مردمند و مخاطب است که مهر ثبات بر ماندگاری هنرمند می زند و اصلا هنر برای مردم است که اگر هنرمندی اثری بسازد و در خانه بگذارد چه به درد می خورد؟ متاسفانه در این سه دهه اخیر پله پله این اتفاق نیفتاده و نتوانستیم مردم را به تئاتر دیدن عادت دهیم و به سمت هنر بکشانیم.
  • چه پیشنهادی به اجتماع هنرمندان برای جذب بیشتر مخاطب دارید؟
واقعیت جامعه چیز دیگری است و چیزی که در هنر نشان می دهیم چیز دیگری. بعضی از محدودیت ها دست و پای هنرمند را برای نشان دادن واقعیت می بندد. در همین بندرعباس برخی از کتابهای تخصصی پیدا نمی شود و با کلی دوندگی سرانجام باید از تهران تهیه کنیم اما با تاسف باید بگویم مواد مخدر به راحتی در همه جا پیدا می شود. باید از مسئولان پرسید چرا؟ باید بگویم هنوز متولیان هنری فرهنگی، اداره ها، ارگانها و وزارت کشور و آموزش و پرورش ضرورت تئاتر را احساس  و به هنرمندان اعتماد نکرده‌اند و این ضعف خود هنرمند است. هنرمندان نتوانستند هر 365 روز سال را روی صحنه باشند. اگر گروه های نمایشی برای هر روز مردم نمایش داشته باشند، اسپانسرها و اداره هایی متقاعد می شوند که با ما همکاری کنند و پلی باشند برای عجین شدن مردم با هنر نمایش.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code