گیلان

نیم قرن مبارزه برای بقای بوکس گیلان

نویسنده: سید احمد ساداتی رشت -خبرنگارهمشهری
بوکس از دیرباز یکی از رشته‌های افتخارآفرین برای گیلان بوده است...
1395/01/17
بوکس از دیرباز یکی از رشته‌های افتخارآفرین برای گیلان بوده است. در تاریخ طلایی بوکس گیلان می‌توان به نام‌هایی چون مرحوم حسین اغماض، جبار فعلی، سهراب و نصرت وکیل منفرد، قاسم سلمسدانی و... اشاره کرد که هر یک در ویترین افتخارات خود عناوینی همچون عضویت در تیم ملی بوکس ایران، قهرمانی مسابقات آسیایی و قهرمانی مسابقات بوکس ارتش‌های جهان را دارند.
 دوره طلایی بوکس گیلان به قبل از تعطیلی 10 ساله بوکس از سال 58 تا 68 بازمی‌گردد؛ جایی که بیش از نیمی از اعضای تیم ملی بوکس ایران را گیلانی‌ها تشکیل می‌دادند. پس از آغاز به کار دوباره این رشته در کشور، بوکس گیلان هرگز نتوانست به جایگاه قدیمی خود بازگردد. هرچند در سال‌های اخیر با ظهور و معرفی تک ستاره‌هایی چون «امین قاسمی پور»، تنها عضو گیلانی تیم ملی بوکس، امیدهایی زنده شد اما هنوز تا دستیابی به موفقیت‌های قدیمی راه زیادی مانده است.
«کریم کامیاب» یکی از قهرمانان اسبق بوکس گیلان و کشور است که عمر ورزش حرفه ای او به بیشتر از 8 سال نرسید و با تعطیلی این رشته، او هم بوکس را کنار گذاشت. با کامیاب که در حال حاضر نیز در بستر بیماری است همکلام شدیم.
  • فعالیت در رشته بوکس را از چه زمانی آغاز و چه عناوینی را کسب کرده اید؟
بوکس را در سال 1350 در 19 سالگی در باشگاه گیو انزلی و زیر نظر استاد «مظفر مسافری» سرمربی تیم ملی ایران در المپیک مونیخ 1972 آغاز کردم. البته پیش از بوکس، در رشته فوتبال فعالیت داشتم و در محله مثل همه همسن و سالانم این ورزش را انجام می‌دادم. بعد از حضور در رشته بوکس، تصمیم گرفتم این رشته را به شکل حرفه‌ای دنبال کنم. مهم‌ترین عناوینی که در طول سال‌های ابتدایی حضورم در این رشته به دست آوردم، قهرمانی مسابقات بوکس انزلی و قهرمانی در مسابقات گیلان در سال‌های 52 و 53 قهرمانی در مسابقات آموزشگاه‌های ایران در سال 52 و قهرمانی در مسابقات ارتش‌های ایران در سال‌های 53 و 54 بود. در سال 57 هم عنوان قهرمانی بوکس ایران در رده بزرگسالان و در وزن 71 کیلو را کسب کردم و با عضویت در تیم ملی بوکس ایران، حضور در جام «آر سی دی» پاکستان و مسابقات تور اروپا برای آمادگی مسابقات آسیایی تایلند را تجربه کردم.
  • بهترین و بدترین خاطره ورزشی شما در رشته بوکس چیست؟
بهترین خاطره ام زمانی بود که در سال 57 به تیم ملی بوکس ایران دعوت شدم و در وزن 71 کیلو دوبنده تیم ملی را بر تن کردم. بدترین خاطره دوران ورزشی هم به مسابقات لاهور پاکستان در سال 57 مربوط است که در مقابل یک بوکسور اهل ترکیه  به نام «آی دمیر داغلار» ناک اوت شدم. قد و قامت او از من کوتاه‌تر و کوچک‌تر بود و ضعیف تر به نظر می‌رسید و من هم با گارد باز با او مبارزه کردم؛ غافل از این که در ورزش حرفه ای نباید هیچ حریفی را دست کم گرفت.
  • روند نزولی بوکس گیلان از نظر شما چه دلایلی دارد؟
قبل از تعطیلی این رشته در کشور، در استان بوکسورهای بنامی چون مرحوم حسین اغماض، جبار فعلی و برادران وکیل منفرد را داشتیم که هر یک از بزرگان این رشته در تاریخ بوکس ایران هستند. امروز به راحتی نام این عزیزان را به زبان می‌آوریم، اما نباید از یاد برد که این قهرمانان اسبق عناوینی چون قهرمانی آسیا و قهرمانی ارتش‌های جهان را برای بوکس گیلان به ارمغان آورده بودند. تعطیلی 10 ساله بوکس در کشور، بوکس گیلان را هم خیلی عقب انداخت و هرگز نتوانستیم به آن صلابت قبلی خود برگردیم. البته باز هم جای خوشحالی است که بوکس گیلان در حال حاضر یک نماینده به نام امین قاسمی پور در تیم ملی دارد و امیدوارم در سال‌های آینده تعداد نمایندگان بوکس گیلان در تیم ملی افزایش پیدا کند. این مساله محقق نمی‌شود مگر با حمایت همه جانبه از این رشته در استان و پرورش مربیانی زبده که توان تربیت بوکسورهایی در کلاس آسیایی و جهانی را دارند.
  •  آیا بعد از مشکلی که در سال 91 با آن مواجه شدید، حمایتی از شما شد؟
متاسفانه بعد از این که در سال 91 سکته کردم و تقریبا خانه‌نشین شدم، هیچ کس سراغی از من نگرفت.این موضوع به شدت از لحاظ روحی به من آسیب زد. به لطف خداوند بزرگ هیچ گاه دست خود را برای کمک دراز نکرده ام، اما باید به یاد پیشکسوتان بود و با گرامی داشتن یاد و خاطره افتخارآفرینی‌های آنان، از این قشر تقدیر کرد.البته تنها خواسته من این است که بیش از این‌ها به رشته بوکس اهمیت داده شود؛ چرا که این ورزش در حال حاضر به معنای واقعی کلمه مظلوم واقع شده است.
  •  دلیل این فراموشی چیست؟
سال‌های طولانی با نبود پوشش رسانه ای مناسب برای رشته بوکس مواجه بودیم و درباره این رشته کمتر مطلبی منتشر می‌شد. اما این وضعیت در سال‌های اخیر بهبود پیدا کرده است.باز هم تاکید می‌کنم که رشته بوکس نیاز به حمایت و توجه ویژه ای دارد. اگر در آسیا قدرت اول نیستیم، می‌توانیم به عنوان یکی از قدرت‌های آسیا شناخته شویم. «احسان روزبهانی» بوکسور شایسته کشور نیز در سال‌های اخیر این مساله را به اثبات رسانده که بوکس ایران باز هم می‌تواند بوکسورهایی در سطح کلاس جهانی داشته باشد. به هر حال امیدوارم شرایط به گونه ای پیش برود که زمینه برای پیشرفت هر چه بیشتر این رشته مهیا شود.