گیلان

صف‌های طولانی سینما یادش بخیر

نویسنده: فرهاد علیپور رشت -خبرنگارهمشهری
زمانی رشت 9 سالن سینما داشت؛ همگی هم در مرکز شهر قرار داشتند. مردم رشت زمانی نه‌چندان دور را به یاد می‌آورند که شهروندان، به ویژه در روزهای تعطیل، جلوی گیشه سینما‌ها صف می‌کشیدند تا نوبت به آنها برسد. و به سالن سینما راه پیدا کنند...
1394/06/21
زمانی رشت 9 سالن سینما داشت؛ همگی هم در مرکز شهر قرار داشتند. مردم رشت زمانی نه‌چندان دور را به یاد می‌آورند که شهروندان، به ویژه در روزهای تعطیل، جلوی گیشه سینما‌ها صف می‌کشیدند تا نوبت به آنها برسد. و به سالن سینما راه پیدا کنند.
سینما «شهرطلایی» که به «۲۲ بهمن» تغییر نام داد و سینما «آسیا» که «میرزاکوچک» شد، همیشه فیلم‌های درجه یک سینمای ایران و جهان را به نمایش می‌گذاشتند.
سینما «آبشار» و سینما «سعدی» هم فیلم‌های عامه‌پسندرا اکران می‌کردند؛ دیگرسینما‌ها هم فیلم‌های رده متوسط. این روزها از ۹ سالن سینمای فعال آن روزها، تا یک دهه پیش ۶ سینما باقی مانده بود که سرنوشتی تلخ پیدا کرده‌اند. سینما فلسطین (مولن‌روژ) آتش گرفت‌و سینما «صحرایی» واقع در سبزه میدان، تبدیل به پارکینگ شد.
 حالا نزدیک به یک دهه است که مدام از تعداد سالن‌های سینمای این شهر کم می‌شود و دیگر خبری از صف‌های طولانی جلوی گیشه نیست؛ مگر در روزهای سه شنبه که بلیت سینماها نیم بهاست.
 اکنون رشت که مردمانش آن را یکی از مهدهای فرهنگ این سرزمین می‌نامند، فقط ۴ سالن سینما دارد که ۲ سالن آن متعلق به یک مجموعه فرهنگی است و چند ده صندلی هم بیشتر ندارد. متاسفانه دیدن سالن خالی از تماشاگر، حتی در این سالن‌های کوچک در بسیاری از سئانس‌ها، تبدیل به عادت شده است و موضوعی عجیب محسوب نمی‌شود.
به مناسبت روز ملی سینما به سراغ ۲ سینمادار قدیمی شهر رشت رفتیم؛ ۲ رقیب سنتی. جالب آنکه در این ایام هر دوی این سینما‌ها فیلم محمد رسول الله را به نمایش گذاشته‌اند. پرهزینه‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران که انتظار می‌رود رکورد فروش تاریخ سینمای ایران را بشکند و جانی تازه در رگ هنر هفتم جاری کند.
  • هزینه بالای سینماداری
«بهمن بروجردی» مدیر سینما میرزاکوچک‌خان رشت درباره فروش پایین فیلم‌ها در حال حاضر به همشهری می‌گوید: هزینه نگهداری و حفظ سینما بالاست. قبلا برای تماشای فیلم‌ها در مقابل گیشه‌ها ازدحام بود، اما الان اینگونه نیست. شلوغی روزهای سه‌شنبه هم نشان از این دارد که قیمت بلیت چقدر برای مردم مهم است. آخرین فیلمی که آن صف‌های طولانی را در مقابل سینما به همراه داشت، «مارمولک» ساخته کمال‌ تبریزی بود. در شرایط فعلی هرکسی حاضر نیست به سینما برود.
بروجردی می‌افزاید: به غیر از قیمت بلیت کیفیت فیلم‌ها هم برای حضور مردم در سالن‌های سینما مهم است. کیفیت فیلم‌های ایرانی در حال حاضر عالی است، اما بسیاری از آنها عامه‌پسند نیست. کمتر فیلمی تولید می‌شود که هم مورد توجه منتقدین و هم مخاطب عام قرار بگیرد.
این سینمادار باسابقه اظهار می‌کند: سینما‌ها کوچک شده‌اند اما دیگر آن لذتی را که مردم در سالن‌های بزرگ می‌بردند، ندارند. صندلی‌ها راحت شده و صدا هم عالی است، اما لذت گذشته دیگر در سینما وجود ندارد.
 سالن‌های بزرگ با آن همه جمعیت که مدام درحال خوردن و کف زدن بودند حال دیگری داشت؛ یادش بخیر.
او درباره میزان استقبال مردم رشت از فیلم محمد رسول الله(ص) می‌گوید: این فیلم استثنایی است. مردم استقبال فوق العاده ای از این فیلم کردند. جزو فیلم‌های نادر این مملکت است که مورد پسند مردم واقع شده است. در شهرستان‌ها کمتر پیش می‌آید فیلمی اینچنین مورد استقبال قرار بگیرد.
وی از فیلم‌هایی مانند در دنیای تو ساعت چند است؟، رخ دیوانه، گینس، نهنگ عنبر و ایران برگر به عنوان فیلم‌های پرفروش امسال در رشت نام برد.
  • فروش غیرقابل پیش بینی
به سراغ یک سینمادار دیگر این شهر می‌رویم. «صفرعلی بافکر» از نام آشنا‌ترین صاحبان سینما در رشت است که اهالی هنر به خوبی او را می‌شناسند. مدیر سینما ۲۲ بهمن می‌گوید: فیلم‌ها در حال حاضر کیفیت بهتری پیدا کرده‌اند اما فروش غیرقابل پیش‌بینی است؛ یک روز یک میلیون فروش می‌کنیم و روز بعد ۳۰۰ هزار تومان! دلیلش را هم نمی‌دانم. این فروش از نظر من خوب نیست. اما فیلم‌هایی هم بود که با استقبال خوبی در رشت مواجه شد نظیر شهرموش‌ها که فروش آن فوق‌العاده بود و نوسان نداشت.
وی استقبال از فیلم محمد رسول الله (ص) ساخته «مجید مجیدی» را متوسط توصیف می‌کند و می‌گوید: این میزان استقبال پایین تر از انتظار من بود. فکر می‌کردیم فیلمی با این کیفیت و با این همه تبلیغ، سالن سینما پر شود.
از بافکر می‌پرسم شاید دلیلش اکران این فیلم در 2 سالن سینما باشد که مخالفت می‌کند و می‌گوید: 2 سالن سینما برای نمایش یک فیلم، برای شهری با جمعیت رشت که چیزی نیست. آن هم شهری در استانی که شهرهای دیگرش عمدتا سالن سینما ندارند و فیلمی مانند محمد رسول الله که قاعدتا تماشایش برای عموم مردم ‌باید جذاب باشد.
او یکی از دلایل حضور نیافتن مردم و خانواده‌ها در سینما را ایجاد و گسترش شبکه‌های خانگی نمایش می‌داند:« مردم زیادی معتقدند که یک ماه صبر می‌کنند و بعد همین فیلم را با هزینه کمتری خریداری می‌کنند و در خانه و هرچند نوبتی که دوست داشته باشند، آن  را می‌بینند.»
بافکر گریزی به خاطرات قدیمی خود هم می‌زند و می‌گوید: آن زمان‌ها وضع خیلی عالی بود؛ اصلا قابل قیاس با الان نبود. وقتی سر صبح در سینما را باز می‌کردیم مردم صف ایستاده بودند و هجوم می‌آوردند به داخل سالن سینما. الان وقتی این‌ها را تعریف می‌کنم برای نسل جدید جزو عجایب محسوب می‌شود و حرفم را باور نمی‌کنند.
از وی می‌پرسم که از چه زمان دیگر خبری از صف‌های طولانی نشد که می‌گوید: سال‌هاست که دچار ریزش مخاطب هستیم اما الان 8- 7 سال است که شرایط خیلی بد است. شرایط به شکلی است که حقوق کارگران را هم به سختی پرداخت می‌کنیم.
بافکر اشاره می‌کند که سینما ۲۲ بهمن رشت ۱۲۸۹ صندلی دارد که در سال‌های طلایی سینما،‌همیشه شلوغ بود و گاهی حتی برای برقراری نظم و امنیت حداقل ۱۰ مامور شهربانی در این مکان حضور داشتند. وی اضافه می‌کند: در سال‌های گذشته فیلم‌های ارزشمند سینمای جهان و ایران در سینما شهر طلایی برای تماشاچیان به نمایش در می‌آمد.
 برای بعضی از فیلم‌ها دستمال کاغذی هم فروخته می‌شد تا مردم اشک‌هایشان را پاک کنند! امروز اما نه تنها تعداد فیلم‌های خوب ایرانی کم است، بلکه اجازه اکران فیلم‌های خارجی هم به سینماداران داده نمی‌شود؛ بنابراین با وضعیت فعلی امیدی به سینماداری در رشت و گیلان نیست.