موضوعات
زنجان

آن روز که آزادگان آمدند

نویسنده: مریم سرخوش
آن روزها را یادم نمی‌رود که تلویزیون 14اینچ سیاه و سفید جایش را به تلویزیون 21اینچ رنگی داده بود و مادرم اجازه روشن کردنش را نمی‌داد. جعبه جادویی خانه ما در مهمانخانه جا خوش کرده بود و روزهایی روشن می‌شد که مهمان داشتیم، اما آن روز مهمانی نبود و تلویزیون از صبح زود روشن بود. مادرم می‌گفت، بازگشت آزادگان به میهن اسلامی، پایان انتظار مردم بعد از سال‌هاست...
1396/05/25
آن روزها را یادم نمی‌رود که تلویزیون 14اینچ سیاه و سفید جایش را به تلویزیون 21اینچ رنگی داده بود و مادرم اجازه روشن کردنش را نمی‌داد. جعبه جادویی خانه ما در مهمانخانه جا خوش کرده بود و روزهایی روشن می‌شد که مهمان داشتیم، اما آن روز مهمانی نبود و تلویزیون از صبح زود روشن بود. مادرم می‌گفت، بازگشت آزادگان به میهن اسلامی، پایان انتظار مردم بعد از سال‌هاست.
این خبر بارها از اخبار سراسری پخش شد: «نخستین گروه از آزادگان، در پی پذیرش مجدد پیمان الجزایر از طرف رئیس جمهوری عراق، پس از سال‌  ها اسارت در اردوگاه‌های رژیم بعث به میهن اسلامی بازگشتند».
آمدند؛ آزادگانی که با ایمان‌شان در مقابل فشارهای جسمی و روحی دشمنان ایستادگی کردند و صبورترین و راضی‌ترین بندگان به قضای الهی بودند. تصاویر مادران، پدران، همسران و فرزندان آنان بارها از تلویزیون پخش شد تا نشان دهد سال‌های نگرانی به پایان رسیده است. آن روز «وصل» و «دیدار» تصاویری ماندنی به جا گذاشتند و در قاب تلویزیون به نمایش در‌آمدند. همه آن تصاویر، خاطره‌ای ماندگار در کودکی‌ام برای بازگشت دلیرمردانی شد که مادرم می‌گفت حافظان ایران و یادگار جبهه‌های جنگ هستند.
دوران جنگ برای کشور ما بحرانی بزرگ بود و کشورهای زیادی از غرب و کشورهای عربی به کمک صدام آمدند و قصد داشتند ایران را به تصرف درآورند. همه مردم احساس خطر کردند و مرد و زن برای دفاع از مرزهای میهن راهی مناطق جنگی شدند. پس از پایان جنگ، شهدا  ، مجروحان و آزادگان به یادگاران دوران جنگ تبدیل شدند و برای حفظ مرزهای ایران اسلامی رشادت، مقاومت و صبر را معنا کردند. امروز، روز آنان است که توانستند دوران دشوار اسارت را پشت سر بگذارند و مقاومت و سرافرازی را در تاریخ ایران ثبت کنند.
آزادگان به پشتوانه احساس و تعهدات مشترک‌شان با مردم ایران، در بدترین دوران تاریخ و حضور در شکنجه‌گاه‌های رژیم بعث تاب آوردند تا امروز الگو و افتخاری برای ما باشند. آمار از 45 هزار نفر رزمنده خبر می‌دهد که به اسارت درآمدند و حدود 25 هزار نفر دیگر از آنان مفقودالاثر شدند. آنان در مقابل شکنجه‌های وحشیانه و غیر‌انسانی بعثی‌ها، انقلابی ماندند و امید را معنا کردند و در نیمه‌ تابستان 69 از چند نقطه مرزی بازگشتند.
زنجان در آن روزها پذیرای غیورمردان سرزمین‌مان بود. بیش از 600 آزاده سرافراز زنجانی که جزو گنجینه‌های ارزشمند دوران دفاع مقدس برای استان شهید‌پرور استان بودند، طی چند مرحله به خانه بازگشتند. این گنجینه‌های ارزشمند هنوز هم سالروز بازگشت پرشکوه‌شان، شور و حالی وصف‌ناشدنی را برایم زنده می‌کند.
سی سال گذشته است. برخی از آن آزادگان در جمع ما نیستند و بر چهره برخی دیگر گرد پیری نشسته است. وقتی پای صحبت‌هایشان می‌نشینیم، می‌گویند: «همه آنچه در فیلم‌های دفاع مقدس می‌بینید، نشان‌دهنده زجرهایی نیست که ما تحمل کرده‌ایم.»
به تصویر کشیدن فجایع رژیم بعث عراق و رشادت‌ها و جوانمردی‌ها و فداکاری آزادزنان و آزادمردان ایرانی کار آسانی نیست. آنان بخش ارزشمندی از تاریخ کشورمان در مقابل استکبار هستند. باید از زندگی‌شان درس آزادی گرفت و آنان را به عنوان سندی زنده مورد تکریم قرار داد. آزادگان جزو انسان‌های ارزشمند اجتماع محسوب می‌شوند که با گذشت زمان‌، اهمیت حفظ‌شان ضروری‌تر به نظر می‌رسد.
مریم سرخوش
روزنامه‌نگار






ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code