موضوعات
سیستان و بلوچستان

آدم ثروتمندی هستم، اما پولدار نیستم

نویسنده:
زهرا گیتی نژاد،معلم با سابقه‌ای است که در کنار تدریس با کمک سازمان نوسازی مدارس و مجمع خیرین تا به حال توانسته ۲۵۰ مدرسه برای مناطق محروم بسازد. او چندی قبل منتخب جایزه جهانی گوهرشاد شد...
1396/06/07
زهرا گیتی نژاد،معلم با سابقه‌ای است که در کنار تدریس با کمک سازمان نوسازی مدارس و مجمع خیرین تا به حال توانسته ۲۵۰ مدرسه برای مناطق محروم بسازد. او چندی قبل منتخب جایزه جهانی گوهرشاد شد.
به گزارش مهر، عبارت «ایران را مدرسه کنیم» هم مثل همه عباراتی که تا به حال شنیده‌ایم برای کسانی که به طور معمول آن را می‌شنوند و به راحتی از کنار آن می‌گذرند یک جمله شعاری است ؛ اما در بین این اکثریت همیشه می‌توان اقلیتی را پیدا کرد که این جمله برایشان نه فقط یک شعار که یک عمل است.«زهرا گیتی نژاد» یکی از همین آدم‌هاست. معلمی که با بیش از ۳۰ سال سابقه معلمی در مدارس کشور هنوز هم آموزش بچه‌های ایران زمین در سراسر کشور برایش دغدغه‌ای جدی محسوب می‌شود. او در حال حاضر موسس یک خیریه‌است که با کمک نیکوکاران و سازمان نوسازی برای ساخت و تجهیز مدارس در مناطق صفر مرزی و محروم کشور کار می‌کند.   روی دیوار اتاق خانم گیتی‌نژاد پر است از عکس مدرسه شهرهای دور افتاده. قاب‌هایی که هر کدام یک لبخند بزرگ دارند از بچه‌هایی که حالابا شوق بیشتری دنبال آرزوهایشان در مدرسه می‌گردند.«بانوی مدرسه ها» این اولین عبارت چشمگیری است که مابین همه تصویرهای رو به رو نگاهمان را به خودش جلب می‌کند. «من از سال ۵۴ به استخدام آموزش و پرورش درآمدم. آن زمان دانشگاه قبول شدم؛ ولی به خاطر شرایطی که داشتم ورود به دانشگاه برایم مشکل بود. چون بنا به رشته‌ای که در آن پذیرفته شده بودم باید ساعت‌های ورزشی را می‌گذراندم که برایم محدودیت ایجاد می‌کرد؛ بنابراین از رفتن به دانشگاه خودداری کردم. من آموزش را انتخاب کرده بودم و با همان مدرک دیپلم سال ۵۴ در آزمون استخدامی شرکت کردم. بعد از انقلاب در حین تدریس وارد دانشگاه شدم. از همان ابتدا هم آموزگار دبستان بودم و بعدها رشته تحصیلی‌ام علوم تربیتی و شاخه آموزش ابتدایی بود. من این کار را با عشق شروع کردم و همچنان هم این عشق را درون خودم دارم، اولین روز تدریس من در ناحیه ۱۳تهران در منطقه امامزاده حسن و دبستان وحدت شروع شد. آن روز به بچه‌ها دیکته گفتم و بعد از آن دیدم که همه بچه‌ها دور من جمع شدند و از من تشکر کردند. می‌گفتند که دیکته را خیلی آرام و ملایم برایشان گفتم. همان روز بود که فهمیدم برای نتیجه بهتر در آموزش بچه‌ها حتما باید با آنها ارتباط برقرارکرد و از طرفی باید موقعیت آنها را نیز درک کرد؛ چون هر کدام از این بچه‌ها در خانواده‌های متفاوت و با تربیت‌های متفاوت بزرگ شده‌‌اند و شما موظف هستید که موقعیت این بچه‌ها را دریابید و به آن اهمیت بدهید.»
خانم معلم گزارش ما ۳۰ سال استخدام آموزش و پرورش بوده است و حالا ۱۲ سالی است که در مدارس غیر انتفاعی مشغول به تدریس است. اما نکته قابل توجه اینجاست که او چه طور مدرسه سازی راشروع کرده است. «من در طرحی به نام آموزش جهانی شرکت کردم و در آن طرح به عنوان هسته مرکزی انتخاب شدم. طرح هفت استان را برای آموزش معلمان و دانش‌آموزان در نظر می‌گرفت و پوشش می‌داد. من یکی از استان‌هایی را که انتخاب کردم استان سیستان و بلوچستان بود. بعد از تمام شدن آموزش معلمان در این استان از من خواستند که مدارس روستایی را هم بازدید کنم. وقتی به آنجا رفتم دیدم که مدارس این مناطق اصلا مدارس استانداردی نیست ومتاسفانه همه بچه‌ها با وضع کاملا نامطلوب درس می‌خوانند. به خاطر می‌آورم که بچه‌ها روی زمین، روی گونی و در کلاس‌های تاریک درس می‌خواندند. این در حالی بود که خودم هم آن زمان در یکی از بهترین مدارس تهران درس می‌دادم و این تفاوت اصلا برایم قابل قبول نبود. نمی‌توانستم بپذیرم که بچه‌های سرزمینم بخواهند در این شرایط درس بخوانند.» تصور غالب همه ما این است که برای کمک به ساخت یک مدرسه و مدرسه سازی حتما باید یک انسان متمول بود. چیزی که خانم گیتی نژاد درباره آن نظر متفاوتی دارد.«من آدم ثروتمندی هستم؛ اما پولدار نیستم. ثروت فقط به دارایی نیست. من ثروتمندم به‌سبب اینکه دوستان خیلی خوبی دارم. من یک معلم هستم. کارم را از همان معلمی شروع کردم. کمک دوستان را گرفتم و سعی کردم اعتماد آنها را جلب کنم. وقتی اعتماد آنها جلب شد خودشان می‌آیند و کمک می‌کنند. ما در موسسه مهر گیتی دوستانی داریم که به ما کمک می‌کنند و ما اینجا تنها واسطه‌ای هستیم برای کمک و کار خیر.» یکی از کارهای خیرخواهانه‌ای که با کمک موسسه مهرگیتی انجام شد ساخت پلی برای بچه‌های عشایر بود که به خاطر عبور از رودخانه با سیم و کابل انگشتهایشان را از دست داده بودند.پلی که حالا اسم آن را گذاشته‌‌اند پل دانش«کار خیر پول نمی‌خواهد. نیت خیر و دل بزرگ می‌خواهد. مدت‌ها قبل ما به کمک نیکوکاران یک پل زدیم برای منطقه عشایر بختیاری برای بچه‌هایی که با سیم کابل از رودخانه رد می‌شدند تا به مدرسه برسند. ما برای ساختن پل کمپینی گذاشتیم و گفتیم هر کس می‌تواند با ۲۰ هزار تومان در ساخت این پل برای خودش سهم بگیرد. خیلی از دوستان وقتی کمک می‌کنند می‌گویند ببخشید ناچیز است ولی من می‌گویم کمیت برای شما مهم است اما برای خدا نیت شما مهم است. شاید این از نظر ما اندک باشد ولی برای خداوند خیلی پربهاست.»



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code