موضوعات
قم

هنرمند معلولی كه نشان طلای شنا دارد

نویسنده:
تئاتر كار مي‌كند و كامپيوتر و زبان انگليسي را مي‌داند. چندسالي است كه با حضور در مؤسسات خيريه و حضور در اجتماع توانسته موفقيت‌هاي زيادي را كسب كند.
1393/09/17
«راضيه داورپناه» بازيگر تئاتر است. آخرين نمايشي كه كار كرده به نام «روز قشنگ سارا» بود كه در حوزه كودكان كار شد. او اکنون نيز يك نمايش براي جشنواره آفتاب در حال تمرين دارد.
دانشجوي رشته مدیريت برنامه‌ريزي در مقطع كارشناسي است و معلوليت براي وي هيچ محدوديتي نداشته بلكه انگيزه‌اش را بيشتر كرده است كه موفقيت‌هاي بيشتري داشته باشد. در همه اموري كه مي‌تواند در آن نقشي داشته باشد وارد مي‌شود و تا مراحل پاياني هم مي‌رسد.
از سال 80 وارد رشته شنا شد و در سال 82 در مسابقات كشوري 2 مدال طلا براي استان كسب كرد. در سال 86 هم در كشور مقام نخست را از آن خود كرد. خودش مي‌گويد در هر مسابقه‌اي شركت كرده‌ام حداقل 2 مدال گرفته‌ام و تاكنون 7 مدال طلا به دست آورده‌ام.
او از روزهايي مي‌گويد كه مي‌توانست راه برود اما بعد از آن سالي كه اين بيماري ناشناخته سراغش آمد نا اميد نشد و همان سال به مؤسسات مختلف رفت و آموزش‌هاي خود را رها نكرد. وي مي‌گويد: نزديك 13 سال پيش ديدم دستانم بي‌حس شد و بعد پاهايم. قبلاً راه مي‌رفتم اما گفتند به‌علت اين‌كه بيماري ناشناخته‌اي‌داري ديگر نمي‌تواني راه بروي. در طول دوران تحصيل معدل من بالا بود و با شرط معدل نيز كارشناسي ارشد در تهران هم پذيرفته شدم اما به خاطر وضعيتي كه برايم پيش آمده بود نتوانستم ادامه دهم.
راضيه از كسي گله ندارد اما از خانواده‌اش كه مشوق وي هستند تشكر مي‌كند. از اين‌كه به خاطر وضعيتي كه برايش پيش آمده نتوانسته كار كند ناراحت است اما از مؤسساتي كه افرادي مثل خودش را پذيرفته‌اند هم تشكر مي‌كند و از مردم مي‌خواهد كه فكر نكنند كه ما موجودات عجيب و غريبي هستيم.
وي مي‌گويد: طرف صحبتم با مردم است. از مردم نگاه‌ترحم‌آميز نمي‌خواهم. من خودم راه مي‌رفتم ولي مي‌خواهم كه اين نگاه را نداشته باشند.
اين هنرمند معلول از همه خانواده‌هايي كه فرزندان معلول دارند مي‌خواهد فرزندان خود را به این گونه  مراكز و مؤسسات بياورند كه استعدادهاي خود را بشناسند و در ميسر درست گام بردارند زيرا اولين چيزي كه يك معلول بايد بپذيرد اين است كه خود را با همه مشكلاتي كه دارد بپذيرد و آن وقت زندگي كردن نيز لذت‌بخش‌تر خواهد بود.
داورپناه ادامه مي‌دهد: از بچگي علاقه به كسب مدال داشتم وقتي اين اتفاق برام افتاد رشته شنا را انتخاب كردم چون آب به من آرامش مي‌دهد. اولين باري كه به مسابقات رفتم توانستم مدال بياورم و به شنا بيشتر علاقه‌مند شدم البته واليبال هم دوست دارم ولي به‌دليل ضعف دستانم تا حال نتوانسته‌ام بازي كنم.
او در پايان از آرزوهايش مي‌گويد: اولين آرزوي كساني كه مثل من هستند آرامش است. من وقتي آرامش داشته باشم مي‌توانم بدوم.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code