موضوعات
پرند

گرمای دلپذیر کورگین مهارت« بَرَک بافی» خراسانی

نویسنده: رضا محبوبی خبرنگار استان‌ها
برک بافی از هنرهای سنتی ناحیه خراسان به حساب می‌آید. مهارتی که در گذشته‏، به عنوان میراث خانوادگی به فرزندان‌به ارث می‌رسید و راهی بود...
1395/11/26
برک بافی از هنرهای سنتی ناحیه خراسان به حساب می‌آید. مهارتی که در گذشته  ، به عنوان میراث خانوادگی به فرزندان‌به ارث می‌رسید و راهی بود برای تامین معاش و گذران زندگی. بافت منسوجات سنتی با مواد اولیه گوناگون نظیر پنبه، نخ پشم، ابریشم و کُرک و به کمک دستگاه‌های سنتی دو وردی و چهار وردی در حد وسیع در منطقه‌ای که امروزه با نام خراسان جنوبی خوانده می‌شود، رواج داشته است. حوله بافی که در اصطلاح محلی به آن تو بافی و یا تون بافی) می‌گویند و همچنین بَرَک بافی که اصطلاحا کرکی بافی یا کورگین بافی هم نامیده می‌شود  ، از قدیمی‌ترین صنایع دستی جنوب خراسان بزرگ بوده است و قدمت این شیوه‌های بافت در جنوب خراسان به دوره سلجوقی می‌رسد. در تعریف برک می‌گویند برک  بافته‌ای است تاری و پودی و ضخیم که از کرک بز و شتر تولید شده و از آن جامه زمستانی می‌دوزند. برک به لحاظ لطافت و استحکام دارای ویژگی‌های خاصی است که موجب می‌شود به عنوان پوشاک زمستانی از آن استفاده شود.   شهرستان سربیشه و به خصوص شهرهای مود، خوسف و بشرویه از عمده‌ترین مناطق بافت برک و سایر دستبافته‌های سنتی هستند. از تولیدات مختلف حوله‌بافی هم می‌توان به انواع حوله دست و صورت و حمام، سفره نان، دستمال، شال سر، قَطیفه، لُنگ‌ و چادرشب اشاره کرد. بافت پارچه‌های کرکی نیز با طرحها و نقش‌های مختلف به صورت خودرنگ به عنوان پاپیچ یا پاتابه، کت زنانه و مردانه، چادر زنانه، شال گردن و شال کمر و مَندیل کاربرد داشته است. در حال حاضر برک بافی در زمره میراث فرهنگی ایران، می‌تواند عاملی برای اشتغال اهالی خراسان جنوبی در زمینه صنعت گردشگری باشد.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code