موضوعات
کهکیلویه و بویراحمد

هنر خریدنی نیست

نویسنده: رضا رنجبران/ خبرنگار استان‌ها
«شادی آروین پیلی» یکی از نقاشان جوان کشور است که در کشور بلاروس زندگی می‌کند و در آنجا نمایشگاه‌هایی را برگزار کرده است...
1396/07/25
«شادی آروین پیلی» یکی از نقاشان جوان کشور است که در کشور بلاروس زندگی می‌کند و در آنجا نمایشگاه‌هایی را برگزار کرده است.
وی متولد 23 مهر 1375 در شهرستان دهدشت از توابع استان کهگیلویه و بویر احمد است و از سنین کودکی نقاشی را آغاز کرده و تا به حال در چند نمایشگاه گروهی ایرانیان حضور داشته است.
از مقام‌هایی که این هنرمند جوان به دست آورده می‌توان به مقام نخست مسابقات نقاشی در شهر کوالالامپور (در سن 14 سالگی) و همچنین مقام نخست مسابقات نقاشی در کشور بلاروس در شهر مینسک اشاره کرد.
آروین پیلی در نمایشگاه گروهی که هنرمندان 20 کشور جهان همچون ایران، بلاروس، عراق، لبنان، آلمان، چین، روسیه، ترکمنستان و... در آن حضور داشتند به همراه دیگر هنرمندان ایرانی توانست مقام نخست را از آن خود کند. به همین بهانه با این هنرمند دهدشتی گپی کوتاه زدیم.
  •  این روزها مشغول چه کاری هستید؟
در حال حاضر سال دوم دندانپزشکی را در بلاروس پشت سر می‌گذارم و مشغول نقاشی و عکاسی هستم. یعنی تحصیل در کنار هنر طراحی و عکاسی کار روزانه من است.
  • چطور شد که به هنر نقاشی روی آوردید؟
از کودکی به طراحی و نقاشی علاقه مند بودم و از 5 سالگی اولین طراحی‌هایم را زیر نظر مادرم انجام می‌دادم. بعدها با کمک اساتیدی همچون حکمت رحمانی و استاد قاسمیان در ایران و استاد یعقوبی در کشور مالزی این علاقه جنبه حرفه‌ای‌تری به خود پیدا کرد و هنر همیشگی من شد. البته در کنار آن مشغول عکاسی نیز هستم.
  • شما در خارج از کشور زندگی می‌کنید، تفاوت سیستم آموزشی خارج از کشور و داخل ایران چیست؟
من تا سن ۱۰ سالگی در ایران بودم و از سن ۱۱ تا ۱۷ سالگی در کشورهای مالزی و فیلیپین زندگی کرده‌ام. در ۱۷ سالگی به ایران برگشتم و در سن ۱۹ سالگی برای تحصیل در رشته دندانپزشکی به کشور بلاروس رفتم. این‌ها را گفتم، چون می‌خواهم به این نکته اشاره کنم که به هر دو شیوه آموزش هنر در داخل و خارج از کشور آشنا هستم. سیستم آموزشی داخل ایران با کشورهای دیگر متفاوت است، در ایران بیشتر به مباحث تئوری می‌پردازند و وقتی که شما تئوری را نزد اساتید آموختید آن زمان کار عملی و حرفه‌ای را آغاز می‌کنند. ولی در کشورهای آسیایی به هنر نگاه عملی دارند. البته اساتید اینجا معتقدند که شیوه‌های آموزشی برای دانش آموزان و دانشجویان باید بر مبنای تئوری هم باشد، اما به عمل کار برآید. من نیز با این روش موافقم چون کارآموزان خسته نمی‌شوند و با کار عملی علاقه بیشتری به‌آموختن پیدا می‌کنند.
  • شما زاده استان کهگیلیویه و بویراحمد هستید، چقدر از فرهنگی که در زادگاهتان وجود دارد، در هنرتان استفاده می‌کنید؟
البته تخصص اصلی من چهره است، اما همیشه دشت‌های سبز دهدشت را به خاطر می‌آورم و دستمایه هنرم قرار می‌دهم. هنوز اسب در زادگاهم یک رکن اصلی است و این‌ها دستمایه هنر و سوژه‌های نقاشی من است. یعنی آن مناظری که از شهرهای مختلف استان می‌کشیم اینجا طرفداران بسیاری دارد. اما شخصاً طراحی چهره را بیشتر از سبک‌های دیگر نقاشی می‌پسندم. نقاش چهره همیشه حرف برای گفتن دارد و من سعی کردم از اطرافیانم نقاشی بکشم. تقریباً هر کسی که من را می‌شناسد یک طراحی چهره از او کشیده‌ام و به آن هدیه داده‌ام. احساس می‌کنم هنر می‌تواند زیباترین هدیه‌ای باشد که به دوستانمان بدهیم. ازاین رو معتقدم هنر خریدنی نیست.
  • برخورد خارجی‌ها با هنر شما چگونه است؟
همیشه غرفه‌ها و نمایشگاه‌هایمان مملو از جمعیت می‌شود و مخاطبان وقتی می‌فهمند ایرانی هستیم بیشتر علاقه نشان می‌دهند.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code