موضوعات
کیش

چراغی پرفروغ در مسیر سعادت

نویسنده: سیدمهدی موسوی خبرنگار
روز شهادت مظلومانه امام حسن مجتبی(ع) با چندین نقل در تاریخ آمده است. در اصل این که شهادت سبط اکبر رسول‌الله(ص) در ماه صفر است، بین علمای شیعه اختلافی وجود ندارد، بلکه در روز شهادت اختلاف است....
1396/08/24
 روز شهادت مظلومانه امام حسن مجتبی(ع) با چندین نقل در تاریخ آمده است. در اصل این که شهادت سبط اکبر رسول‌الله(ص) در ماه صفر است، بین علمای شیعه اختلافی وجود ندارد، بلکه در روز شهادت اختلاف است. 3 نظر و قول در این باره مطرح است، به طوری که برخی علما مثل شیخ کلینی، روز آخر ماه صفر و بزرگانی چون شیخ مفید و شیخ طوسی روز 28 صفر را محتمل‌تر می‌دانند و البته قول سوم از منظر علما و مورخان شیعه معتبرتر است که هفتم صفر است. حجت‌الاسلام والمسلمین «سیدمحمد واعظ‌موسوی»، استاد حوزه علمیه قم، می‌افزاید: با این وجود مهم‌تر از این که چه روزی به طور دقیق روز شهادت امام حسن(ع) تعیین شده این است که به واسطه اقامه عزای این امام مظلوم بتوانیم هرچه بیشتر در مسیر تبیین سیره و گفتار نورانی حضرت قدم برداریم و به خصوص در زندگی فردی و اجتماعی بکوشیم که از سبک زندگی ایشان الگوگیری کنیم.

مقطع حساس و پیچیده صدر اسلام
رئیس انجمن تبلیغ و ارتباطات حوزه با اشاره به این نکته که دوران زندگانی و به خصوص امامت امام حسن مجتبی(ع) یکی از حساس‌ترین و پیچیده‌ترین دوران تاریخ صدر اسلام است، اظهار می‌کند: پس از شهادت امیرالمؤمنین(ع) در سال ۴۰ هجری و آغاز امامت و خلافت امام حسن مجتبی(ع)، با توجه به وضعیت بحرانی موجود در میان سپاهیان ایشان از یک‌سو و نیز سیاست‌بازی دغل‌کارانه و حیله‌گرانه معاویه و عمروعاص از سوی دیگر، عرصه بر امام به شدت تنگ شد و در این بین عهدشکنی و خیانت برخی نزدیکان و خواص سپاه حضرت نیز مزید بر علت شد تا امام مجتبی(ع) به اجبار در مسیر صلح با معاویه سوق داده شود؛ صلحی که البته به تعبیر زیبای مقام معظم رهبری پرشکوه‌ترین نرمش قهرمانانه تاریخ است.

تبیین چرایی صلح با معاویه
حجت‌الاسلام والمسلمین واعظ‌موسوی اضافه می‌کند: هرچند امضای صلح‌نامه با معاویه از سوی امام حسن(ع) برای بسیاری قابل هضم نبود، در حقیقت و با در نظر گرفتن همه شرایط و جوانب و اقتضائات آن زمان، این حرکت ایشان اتفاقی بسیار پسندیده را رقم زد چه آن که گروهی از لشکریان امام خوارج بودند، عده‌ای نیز متزلزلانی بودند که اساساً خط مشیِ واضح و روشنی نداشتند و اغلب در پی عافیت و کسب منافع شخصی به میدان آمده بودند تا این که در رکاب ولی خدا به جهاد با دشمنان دین و شریعت بپردازند. این استاد و محقق حوزه علمیه قم می‌گوید: از سویی باید به این نکته کلیدی توجه داشت که اگر حسن‌بن علی(ع) این صلح را نمی‌پذیرفت چه بسا هم خود و هم بسیاری از شیعیان به شهادت می‌رسیدند و این در حالی بود که معاویه فردی بود که منافقانه رفتار می‌کرد و به ظاهر خود را مقید به شریعت پیامبر(ص) نشان می‌داد و همین مسأله کار را بسیار سخت می‌کرد. وی می‌افزاید: به همین جهت است که پس از شهادت امام حسن مجتبی(ع)، برادر ایشان سیدالشهدا(ع) نیز تا زمان زنده بودن معاویه از همین سیاست برای حفظ اسلام استفاده کردند. با روی کار آمدن یزید که هیچ پایبندی اصولی، اخلاقی و شرعی به احکام دینی نداشت، امام برای هدایت مردم و به دعوت آن‌‌ها قیام کرد.

دنیاگرایی خطری برای جامعه اسلامی
حجت‌الاسلام والمسلمین واعظ‌موسوی اضافه می‌کند: یکی از نکته‌های بسیار مهمی که باید در این مقطع حساس تاریخی مورد توجه جدی همه ما قرار گیرد این است که یکی از دلایل حاکم شدن معاویه بر جامعه اسلامی، دنیاگرایی و بی‌بصیرتی برخی خواص بود که این‌ها روی بخش جالب توجهی از عوام جامعه تأثیرگذار بودند؛ درسی که ما از این حقیقت تلخ می‌گیریم این است که اگر خدای ناکرده خواص جامعه ما دنیاگرا و وابسته به مظاهر دنیوی شده و در مسیر تعمیق و تقویت بصیرت خود کار نکنند، این خطر برای جامعه اسلامی وجود دارد که دچار انحراف شود.

ایثار و بخشندگی در سیره کریم اهل‌بیت‌(ع)
این استاد و محقق حوزه علمیه قم با اشاره به این که امام حسن مجتبی(ع) در زندگی شخصی خود به گونه‌ای رفتارکردند که در ابعاد مختلف می‌توان از سیره حضرت برای امروز جامعه ما الگوگیری کرد، ادامه می‌دهد: ایشان به عنوان کریم اهل‌بیت(ع) در عین سخاوت و بخشندگی بی‌نظیری که داشتند، همواره در رفع نیاز نیازمندان به اصل حفظ آبروی آنان توجه داشتند و شیعیان، نزدیکان و دوستان خود را به رعایت این مهم توصیه می‌کردند.
وی بیان می‌کند: در تاریخ آمده است حضرت گاهی مبلغ جالب توجهی پول را به صورت یک‌جا به مستمندان می‌  بخشید، به گونه‌ای که موجب تعجب خود سائلان و نیازمندان می‌شد یا این که امام مجتبی(ع) از پشت در کمک به سائل می‌کرد تا مبادا فرد نیازمند با دیدن روی ایشان خجالت بکشد و احساس ضعف و حقارت کند.
حجت‌الاسلام والمسلمین واعظ‌موسوی اظهار می‌کند: در بحث اخلاق و رفتار نیکو نیز ایشان همچون پدر و مادر و جد اطهرشان و البته دیگر ائمه هدا(ع)، اُسوه همیشه تاریخ بوده و هستند؛ از ویژگی‌های برجسته ایشان گذشت و فروتنی و بزرگواری بود و این که از ستم دیگران در حق خود چشم‌پوشی می‌کرد.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code