موضوعات
همدان

آنچه باید از تئاترهای خارجی بیاموزیم

نویسنده: پیام خدابنده‌لو / روزنامه‌نگار
جشنواره تئاتر کودک و نوجوان بعد از چند دوره برگزاری، عنوان بین‌المللی به خود گرفت...
1396/09/14
جشنواره تئاتر کودک و نوجوان بعد از چند دوره برگزاری، عنوان بین‌المللی به خود گرفت.
هرچند در بسیاری از سال‌ها فقط چند گروه نمایشی خارجی آن هم با رایزنی‌های متعدد در این جشنواره حاضر می‌شدند، اما مسئولان جشنواره هیچگاه رضایت ندادند که این جشنواره را ملی بخوانند.
اگر از جاذبه‌های این عنوان بگذریم، آنچه در نهایت برای تئاتر همدان خصوصا در حوزه کودک و نوجوان می‌ماند چیزهایی است که هنرمندان و حتی تماشاگران همدانی می‌توانند از دیدن کارهای سایر کشورها یاد بگیرند.
 تردیدی نیست که هر نمایشی به صرف تعلقش به فرانسه یا آلمان اثر خوبی نیست و احتمالا آثاری که در جشنواره کودک همدان شرکت می‌کنند از بهترین‌های کشور خود نیستند.
با این حال استانداردهای آموزش و اجرای تئاتر در این کشورها از حداقل‌هایی برخوردار است که می‌تواند نکاتی را به هنرمندان شهرمان بیاموزد.
شاید بسیاری تصور کنند وقتی پای نمایشی از یک کشور صاحب تئاتر در میان باشد حتما شاهد دکورها و لباس‌های آنچنانی و پرهزینه هستیم.
کلیشه‌ای در ذهن‌هاست که ساختن رؤیا برای بچه‌ها با رنگ‌های متنوع صحنه و آوازهای پرشمار به دست می‌آید، البته چنین آثاری هم در آن کشورها روی صحنه می‌روند و در جای خود ارزشمندند، اما ذهن کودکان بسیار گسترده‌تر از آن است که تنها نوع خاصی از نمایش را طلب کند.
شاهد این ادعا نمایشی بود با نام «مینیاتور» به کارگردانی کریستوف تیبالت از فرانسه که در پلاتوی کوچک مجتمع آوینی اجرا شد. تمام دکور این نمایش 2 چهارپایه و یک دیوار  بسیار ساده از جنس پارچه و چوب بود که صرفا برای پنهان شدن کاراکترها نصب شده  بود.
 نکته جالب اینکه عوامل نمایش در همان ابتدا کلیت قصه را تا پایانش برای تماشاگران شرح دادند، اما تشویق ایستاده تماشاگران در انتها نشان می‌داد از تماشای نمایش راضی بوده‌اند.
در واقع نه فراز و فرودهای قصه، نه دکورهای رنگارنگ و نه آوازهای شاد هیچ‌کدام در این نمایش جایی نداشتند. در عوض با میزانسن‌های پویا و حرکت دایره‌ای‌شکل بازیگران که نوبتی به پشت دیوار می‌رفتند و بیرون می‌آمدند، انرژی نمایش در تمام لحظه‌ها حفظ می‌شد و دیالوگ‌های کم‌شمار باعث می‌شد تا کودکان و نوجوانان خودشان فضای قصه را که برگرفته از افسانه‌ای یونانی بود، تخیل کنند.
اکثر نمایش‌های خارجی که در جشنواره می‌بینیم حاوی چنین نکات آموزشی‌اند. اگر اهالی تئاتر بیش از هرچیز تخیل خود را به کار گیرند و بعد با تمرکز ایده‌هایشان را پرورش دهند و با تمرینات متعدد اجرا را به حد مطلوبی برسانند، تأثیر و جذابیت نمایششان بیشتر خواهد بود تا اینکه هزینه‌های زیادی صرف اجرای نمایشی شود که هیچ حسی را در مخاطب برنمی‌انگیزد.
تمام این حرف‌ها البته به معنی کم اهمیت بودن دکور و لباس و صداگذاری نیست. قطعا باید به شکل تخصصی به آنها پرداخت، اما نباید فکر کنیم یک تئاتر خوب فقط با صرف هزینه‌های بیشتر به سرانجام می‌رسد.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code