موضوعات
بوشهر

دهه‌ای به وسعت آفرینش

نویسنده: نیما بهدادی مهر/ دبیر روزنامه استانی
دهه آخر صفر به لحاظ وسعت حزن و اندوه برای جامعه شیعیان با دهه اول محرم همسان است...
1394/09/18
دهه آخر صفر به لحاظ وسعت حزن و اندوه برای جامعه شیعیان با دهه اول محرم همسان است. در دهه اول محرم عزانشین شهادت سالار شهیدان هستیم و در ابتدای دهه آخر صفر چله نشین عزای حسینیم و در 3 روز پایانی صفر در سوگ رحلت نبی مکرم اسلام(ص) و شهادت کریم اهل بیت امام حسن مجتبی (ع) و باب الحوائج علی بن موسی الرضا(ع) تفکری ناب از سرچشمه معرفت آنها برمی گیریم. در ادامه مروری کوتاه بر وقایع دهه آخر صفر داریم.

پیام خوب بودن و خوب ماندن
در وسط کارزار بود و به فردای امت محمد پس از واقعه کربلا می‌اندیشید. فردایی تلخ برای آنهایی که در آن تاریخ به ظاهر نام جد او بر زبانشان بود و عمل به سیره او را فریاد می‌زدند اما آنچه حاصل عملکردشان بود با خط قرآن و سیره نبی مطابقت نداشت.
حسین(ع) فردایی را می‌دید که سپاه کوفه سرمست از سکه‌های اهدایی امویان از آن غافل بود. از اینرو تاریخ عاشورا دانشگاهی برای گفتمان سازی است. گفتمانی که در کنار شور درونی شعور بیرونی را نیز نمایش می‌دهد و اربعین حاصلی از همین تقارن میان شور و شعور است. شوری برای وصال حق و شعوری که شهادت را مسیر افتخار می‌داند و مانایی در تاریخ را برماندن در یک برهه کوتاه زمانی ارجح می‌داند و شهد شهادت و سعادت اخروی را بر همه مواهب ظاهری دنیا برتر می‌داند.
اربعین سالار شهیدان از این منظر یک نماد است برای همه آنهایی که بودن با حسین را به تمامه درک کردند و امان نامه‌ها و مراودات مالی وسوسه کننده نیز تزلزلی بر آرمان و اعتقاد آنها ایجاد نکرد.

سوگ پیامبر(ص)
در بازبینی تاریخ صدر اسلام، برهه زمانی رسالت پیامبراکرم محمد مصطفی(ص) از منظر راهبردهای دینی، کارکرد بسیاری برای جامعه ایران دارد و در نظم نهادینه تبلیغاتی که جهان غرب در مکانیسم هایی چون وارونه نمایی حقایق و ترسیم چهره ای مغشوش از مسلمانان مصور ساخته است، آنچه عمق نگاه مسلمان ایرانی را به الگوی بی بدیل پیامبر اکرم(ص) در غلبه برعملیات های هدفمند نظامی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی قریش اموی معطوف کرده، راهبرد نظم نوین اجتماعی برمبنای آموزه های قرآن است که در قالب هایی چون عقد اخوت، پیمان مدینه و عهدنامه غدیر در فرآیندی 23 ساله قابلیت تحلیل یافته است.
پیامبر در طول 23 سال مجاهدت، از بعثت تا رحلت، انقلابی عظیم و تمدن ساز ایجاد و در همه ابعاد و زمینه های فکری، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی حرکتی عدالت گستر و توحیدی برپا کرد که با محتوای اصیل و جامع دین خاتم برای همه زمان‌ها و مکان‌ها و همه مردم تناسب داشت. وی با نفی افکار، آئین‌ها و ارزش های ظالمانه جاهلی و قومی قبیله ای، خونی و نژادی، مالی و طبقاتی، شرک و بت پرستی وهمچنین درهم شکستن ساختارها و مناسبات مبتنی بر آنها، اساس نظمی عادلانه، نو و انقلابی را پی ریخت که به تغییرات بنیادین و اساسی در ذهنیت‌ها و عینیت های حاکم انجامید؛ پیامبری که به تعبیر علی(ع) سیره اش میانه روی و اعتدال، سنتش رشد و تکامل، سخنش جداکننده حق از باطل و حکم و فرمانش بر مبنای عدل و درستکاری بود.

حماسه سکوت
روزی پیامبر اکرم(ص) در میان یارانش، جمله ای کلیدی بر زبان آورد تا نقش برجسته حسنین (علیهم السلام) را در حراست از نهال جوان دین احمدی در قاب تاریخ مصور کند؛ ایشان فرمود: حسن و حسین هر دو امامند چه در حال سکوت و چه در حال قیام. اما این جمله در آن دوران درک نشد و جامعه درخواب رفته نه تنها قدردان و شکرگزار حضور اهل بیت در میان خود نبود بلکه گاه خشم و کینه چنان آنان را در بند می ساخت که حتی برجسته ترین نماد انسانی دین احمدی را در محراب عبادت مورد اصابت شمشیر هوس‌ها و امیال پلید خود قرار می داد و فرزندش‌حسن(ع) نیز از بی مرامی و جفای آن روزگار نفرین شده، هم زخمی بر پیکر و هم ضربتی بر روح انسانی خود تحمل کرد و به علت اقدام برجسته اش یعنی صلح در قاب اندیشه سطحی نگر انسان و تحریف های مکرر تاریخ قرار گرفت.
در منظری دیگر، جامعه متشتت آن روزگار به قدری درگیردنیای خود بود که حتی دیگربه احکام قرآن واحادیث نبوی کاری نداشت؛ برای این جامعه، درهم و دینار خدایی می کرد و ملاک سنجش ارزش‌ها در آن میزانی ارزیابی می شد که پول بیشتری در خود داشت.
امام حسن(ع) که در این شرایط ولایت جامعه را برعهده داشت چگونه با معاویه می‌جنگید وقتی اشباح الرجل کوفی با نقابی زیبا از دین، بانگ قرآنشان را ازمنابراموی فریاد می زدند و امام مجتبی(ع) گویا در لحظه ای عاشورای معنویت را دید که تصمیم برجسته صلح را عملی کرد. او در بدترین شرایط، اقدام سنجیده ای را به انجام رساند که نه تنها در آن دوران، بلکه در ظرف تاریخ نیز قربانی نگاه حماسه پرداز برخی شد؛ به واقع سبط اکبر نبی مکرم اسلام(ص) بدون اعتنا به تحلیل و سنجش سطحی برخی خرده گیران و تندرویان، معاهده ای را تنظیم کرد تا شیعه را حفاظت کند اما مگر تفکر عزاداران امام اول که هنوز سینه‌های‌شان محزون از  غم فراق مولا علی(ع) بود می‌توانست عظمت کار امام‌حسن(ع) را درک و قبول کند که بقای دین درعقد این پیمان است.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code