موضوعات
اردبیل

آرامش در فضای دانشگاهی استان

نویسنده: توحید مهدوی اردبیل- خبرنگار
16آذر، به‌عنوان روز دانشجو، نقطه عطفی در فعالیت‌های دانشجویی و دانشگاه محسوب می‌شود. به همین دلیل با «گودرز صادقی»، رئیس دانشگاه محقق اردبیلی که به‌عنوان دانشگاه مادر در استان محسوب می‌شود، به گفت‌وگو نشسته‌ایم و در مورد مسائل مختلف، نظر او را جویا شدیم.
1396/09/14
  16 آذر، به‌عنوان روز دانشجو، نقطه عطفی در فعالیت‌های دانشجویی و دانشگاه محسوب می‌شود. به همین دلیل با «گودرز صادقی»، رئیس دانشگاه محقق اردبیلی که به‌عنوان دانشگاه مادر در استان محسوب می‌شود، به گفت‌وگو نشسته‌ایم و در مورد مسائل مختلف، نظر او را جویا شدیم. وی عضو هیات علمی و استاد تمام دانشگاه تهران و از اوایل سال 93 سرپرست و رئیس دانشگاه محقق اردبیلی بوده است. مشروح این گفت‌وگو را در زیر می‌خوانید:
  • در دهه گذشته، دانشجویان هدایت‌کننده  و تریبون جامعه بودند. در سال‌های اخیر، این نقش کمرنگ شده است. دلیل آن را چه چیزهایی می‌دانید؟
جنبش دانشجویی در شرایط خاص بهتر رشد می‌کند، چون هیجانات فرصت ظهور و بروز بیشتری دارند. گفته می‌شود که بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، ادبیات در این كشور افت کرده است، چون راحت می‌توان حرف زد و در نتیجه نیازی به بروز و ظهور استعاره و استفاده از هنرهای ادبی برای بیان عقیده وجود ندارد.
 در حال حاضر، جریان‌های منسجم و قانونمند دانشجویی که در قالب تشکل‌ها وجود دارند مانعی برای برگزاری مراسم،‌ انتشار عقاید و انجام فعالیت‌های متعارف نیستند و مدیریت‌های دانشگاهی نیز اقدامات چالش‌برانگیزی ندارند. رسیدگی به امور رفاهی حداقل در دانشگاه خودمان در حدی است که فرصت اعتراضات صنفی را به حداقل رسانده است. مدیران و روسای دانشگاه‌ها در کنار دانشجویان هستند و نوعی الفت و صمیمیت دوطرفه بین آنها وجود دارد. در بیشتر موارد دانشجویان حامی روسا و مدیران دانشگاه‌ها هستند و لجاجت جای خود را به تعصب داده است.  در محیط دانشگاه، چالش‌های اولیه که درگیری‌های بعدی را به دنبال داشته باشند، وجود ندارد. البته این سکون و سکوت موقتی است و در انتخابات آینده مجلس و به‌خصوص ریاست‌جمهوری، مجددا، شاهد فعالیت جنبش‌های دانشجویی خواهیم بود.
  • فعالیت‌های فرهنگی، مدنی و سیاسی دانشجویان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
فعالیت‌های فرهنگی و مدنی در استان بسیار جزئی هستند. شاید دلیل آن کمبود تئوریسین‌های محلی است. تشکل‌ها درگیر روزمرگی هستند و فعالیت تشکل‌ها بیشتر جنبه تفریحی و سیاحتی به خود گرفته است. فعالیت مطلوب به معنای برخورد و کارهای هیجانی نیست. زمینه‌های زیادی برای جریان‌سازی فرهنگی و ایجاد تغییرات تدریجی در فرهنگ عمومی وجود دارد. فقر اقتصادی و فرهنگی، بی‌عدالتی، بی‌انگیزگی و ناهنجاری‌های اجتماعی بسیاری وجود دارد كه می‌توان درباره آن‌ها كار كرد. جریان‌های دانشجویی می‌توانند با هدف‌گیری‌های بلندمدت فرهنگی در فرهنگ عمومی تاثیرگذار باشند. دنیای امروز دنیای رادیکالیسم نیست و تغییرات مزمن برای تقویت مدنیت می‌تواند به‌صورت آهسته ولی پیوسته ما را در مسیر رشد و تعالی پیش ببرد.
  • رابطه استاد و دانشجو باید به چه شکلی باشد تا بتواند جایگاه علمی دانشگاه را ارتقا بخشد؟
در حال حاضر، رابطه استاد و دانشجو رابطه‌ای یک‌سویه است. دانشجویان مشغول تغذیه از منابع علمی رو‌به‌زوال اساتید هستند.  افول روحیه پرسشگری و تحقیق و تتبع انگیزه ارتقای علمی را در اساتید هم از بین می‌برد. اساتیدی که به طور نرمال سختگیری می‌کنند، مورد توجه دانشجویان نیستند. کلاس‌های درسی متعدد با تعداد بالای دانشجویان باعث شده اساتید کمتر دانشجویان را به‌صورت انفرادی بشناسند. وقتی از یک کلاس درس ۶۰ نفری، ۵ نفر غایب هستند، انگار اتفاقی نیفتاده است. انگار دانشجو یک موجود کمی و نه کیفی است. در یک نظام آموزشی سالم، تک‌تک دانشجویان برای اساتید موضوعیت دارند و رابطه استاد و شاگردی رابطه‌ای عاطفی مبتنی بر شناخت دوطرفه است. در گذشته، حداقل در سطح تحصیلات تکمیلی، رابطه عاطفی‌تری وجود داشت، ولی در شرایطی که یک استاد تعداد زیادی دانشجو در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری دارد، نمی‌تواند با آنها نیز تعامل انسانی و عاطفی سطح بالایی برقرار کند.
  • به نظر شما چرا برخی اساتید دانشگاه‌های اردبیل تا حدودی خود را به انزوا کشیده‌اند و کمتر کنشی نسبت به مسائل جامعه نشان می‌دهند؟
انزوای کنونی اساتید و نبود فعالیت‌های اجتماعی آنها به ترس و واهمه آنها به سختگیری‌های گذشته مربوط است. البته نسبت به گذشته فعال‌تر شده‌اند و این فعالیت را در گروه‌های مجازی آنها می‌توان دید. قبل از انقلاب هم اساتید نسبت به معلمان آموزش‌و‌پرورش سر‌به‌زیرتر و گوشه‌گیرتر بودند. آنها هیچ‌وقت یک جریان اجتماعی موثر را مانند معلمان، دانشجویان و کارگران ایجاد نکرده‌اند. اساتید حتی در مسائل صنفی خودشان هم صاحب حرکت و تحرک جدی نیستند. شاید دلیل آن تمکن نسبی آنها، نسبت به سایر کنشگران اجتماعی، باشد. از اساتید که عضو اقشار متوسط جامعه هستند، انتظار بیشتری برای روشنگری و روشنفکری وجود دارد. آنها نه آنچنان فقیر هستند که درگیر معیشت و زندگی پایه خود باشند و نه آنچنان از نظر مادی غنی هستند که گرسنگان و محرومان را درک نکنند و در اشرافیت غرق شوند.
در دهه‌های اخیر، همه طبقات اجتماعی گرایش مادی‌گرایانه پیدا کرده‌اند. در چنین فضایی، معنویت رنگ می‌بازد و پول می‌شود همه چیز. حتی پزشکان متمولی که ماهانه بیش از 100 میلیون تومان درآمد دارند، برای شکوفایی، مطالعه، سفر، خودسازی و حتی تفریحات سالم وقتی را در نظر نمی‌گیرند. انگار همه ما درگیر یک مسابقه مبتذل شده‌ایم و آن کسب مال برای انباشت دارایی و ثروت است.
  • حدود 3 سال و نیم است که به‌عنوان سرپرست و رئیس دانشگاه در در استان خدمت می‌کنید. وضعیت مدیریتی استان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
ترجیح می‌دهم در این مورد صحبتی نکنم، ولی به اجمال عرض کنم که اگر صاحب اختیار بودم، در انتخاب مدیران، اولویت را به افرادی می‌دادم که از دانشگاه‌های برجسته و با رتبه‌های بالا فارغ‌التحصیل شده باشند.
  • به عنوان رئیس دانشگاه، تعاملتان با فعالان سیاسی برای همکاری به چه شکل است؟
طبیعتا اولویت را به افرادی می‌دهم که اولا درستکار هستند و ثانیا حامی و همراه دولت محسوب می‌شوند. بعد اولویت با افرادی است که با وجود داشتن زاویه با دولت و سیاست‌های آن، افراد خوش‌نیت و دلسوزی محسوب می‌شوند. در هر صورت، در استفاده و همکاری با افراد مختلف با گرایش‌های سیاسی متفاوت، افراد فرصت‌طلب و اهل سوءاستفاده جایگاهی ندارد.
  • آیا تا به حال پیش آمده است كه افراد خارج از دانشگاه در امور داخلی دانشگاه دخالت کنند؟ واکنش شما چه بوده است؟
بله. مواردی پیش آمده است، ولی حداقل تاثیر را در تصمیم‌گیری‌ها داشته‌اند. من در سایر موسساتی که ارتباطی به من نداشته باشند، دخالتی نمی‌کنم، مگر اینکه طرف مشورت قرار بگیرم. وظیفه خودم می‌دانم که از حیثیت دانشگاه صیانت کنم و ضمن نگه‌داشتن احترام و رعایت ‌شان دیگران، با ادب و نزاکت لازم، استقلال رای خود را حفظ کنم. اگر دخالت‌های نابجا وجود داشته باشد، اعتماد‌به‌نفس مدیران از بین می‌رود. هر کدام از ما یک حیطه اختیارات داریم و اگر مورداعتماد هستیم، نباید كسی به این حیطه وارد شود.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code