موضوعات
چهارمحال بختياری

پرچمدار نهضت مهدی‌باوری

نویسنده: حجت‌الاسلام سیدمحمد علی داعی‌نژاد رئیس مرکز شیعه‌شناسی حوزه
امام حسن عسکری(ع) در هشتم ماه ربیع الثانی سال 232 هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشودند و عمر 29 ساله حضرت شامل سه دوره می‌شود؛ نخست دوره 13 ساله زندگی حضرت در شهر مدینه، دوم یک دوره 10 ساله در سامرا قبل از آغاز امامت و سوم، یک دوره 6 ساله دوران امامت که همه‌اش در سامرا به عنوان یک منطقه نظامی گذشت...
1394/10/29
امام حسن عسکری(ع) در هشتم ماه ربیع الثانی سال 232 هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشودند و عمر 29 ساله حضرت شامل سه دوره می‌شود؛ نخست دوره 13 ساله زندگی حضرت در شهر مدینه، دوم یک دوره 10 ساله در سامرا قبل از آغاز امامت و سوم، یک دوره 6 ساله دوران امامت که همه‌اش در سامرا به عنوان یک منطقه نظامی گذشت.
در همین دوران کوتاه امامت، ایشان 3 سال آن را در زندان سپری کردند و این مساله نشان می‌دهد که حکام جور عباسی تا چه حد بر امام سخت می‎گرفتند و همه راه‌های ارتباط شیعیان به حضرت را کنترل کرده و مانع می‌شدند. امام حسن عسکری(ع) در همان ایام 6 ساله امامت منشأ هدایت شده و آثار مهمی از خویش بر جای گذاشتند از تفسیر قرآن کریم و نشر احکام الهی و بیان مسائل فقهی گرفته تا جهت‌دادن به مساله هدایت شیعیان و محبانی که از راه‌های دور و نزدیک برای کسب فیض به محضر ایشان می‌رسیدند.
مهم‌تر از همه، این امام هُمام به خوبی جامعه را برای دوران غیبت صغرای حضرت ولی عصر(عج) آماده کردند و به خصوص منادی و طلایه‌دار نهضت مهدی باوری و مهدی یاوری بودند. در تاریخ آمده که ایشان با بیانی جذاب و شیرین و همه فهم به بیان احادیث و به خصوص تفسیر کلام وحی پرداخته و همگان را با راه مستقیم و سعادت که همانا پیروی از محمد(ص) و آل محمد(ص)  است آشنا می‌کردند و در انجام این رسالت، موانع و محدودیت‌های بسیار که کار را سخت هم می‌کرد، مانع از این نشد که حضرت به اهداف متعالی خود در این باره دست یابند.
مساله امامت در تفکر شیعی یک موضوع بسیار با اهمیت است، چه آن که یکی از اصول دین است و از این نظر، آشناشدن مردم با زندگی و مقام و منزلت هر یک از ائمه هدی(ع) آن‌ها را به شناخت دقیق‌تر و ملموس‌تر از موضوع امامت نزدیک می‌کند. طبعاً مردم وقتی با مصادیق امامت آشنایی بیشتر و بهتری پیدا کنند، مفهوم و ضرورت امامت را به عنوان یکی از اصول دین بیشتر احساس می‌کنند.
در بررسی و تبیین زندگانی نورانی حضرات معصومین(ع) باید توجه داشت از آن جا که هر کدام از امامان ما با توجه به شرایط زمانه و اقتضائات زندگی فردی و اجتماعی که داشتند بخشی از معارف اسلامی در وجودشان و در زندگی شان تجلی بیشتری داشته است، بنابراین در نگاه عامه بیشتر بدان شهره شده‌اند، کما این که در زندگانی حضرت سیدالشهدا(ع) بیشتر اذهان متوجه شهادت ایشان در کربلا می‌شود یا درباره امام صادق(ع) ما بر  مساله نهضت علمی و شاگردپروری ایشان بیشتر تمرکز داریم. از سویی باید توجه داشت که همه ائمه ما مصداق یک نور واحد هستند که از سرچشمه الهی نشات می‌گیرد، بنابراین همه این بزرگواران واجد همه کمالات و صفات پسندیده هستند.
در زمانه حساس و خفقان‌آور حیات امام حسن عسکری(ع) آن چه تبلور بیشتری داشته، روشنگری حضرت و رسواکردن مدعیان اسلام دروغین بوده است؛ همان‌هایی که متظاهر به اسلام بودند و به نام دین در چشم مردم به دنبال سوء‌استفاده بودند و می‌خواستند اذهان را از وجود نورانی امام معصوم به سمت خود منحرف کنند. از این رو می‎بینیم که حضرت با تکیه بر قرآن کریم، به تبیین و انتشار معارف حقه اهل بیت(ع) و احکام الهی همت داشته و در مقاطعی به مناظرات کلامی با مدعیان دروغین پرداخته‌اند و بدین سان فرهنگ ناب شیعی را به همگان معرفی می‌کردند.
همین نهضت علمی و روشنگری حضرت به ویژه در عرصه رشته‌های علمی چون کلام و فلسفه باعث ظهور و پرورش بزرگانی چون یعقوب بن اسحاق کندی شد که هم عصر امام بود و منشأ خدمات و برکات فراوانی در جامعه آن زمان شد. امید آن که ما هم در زمینه هدایت و روشنگری مردم و دعوت به حقیقت دین مبین اسلام از این امام مظلوم و بزرگوار الگو گرفته و به خصوص در همه لحظات عمر خود به گونه‌ای زندگی کنیم که به تعبیر حضرت مایه زینت‌شان باشیم، نه خدای ناکرده مایه سرشكستگى اهل بیت(ع).



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code