موضوعات
چهارمحال بختياری

سیاه و سفید

نویسنده: فرشاد محمدزاده / خبرنگار استان‌ها
مردان روستایی و عشایر بختیاری در غرب ایران، عموما لباسی به تن می‌کنند که چوقا نام دارد. این بالاپوش، آستینی کوتاه دارد و زنان بختیاری آن را از پشم گوسفند می‌بافند...
1396/03/06
 مردان روستایی و عشایر بختیاری در غرب ایران، عموما لباسی به تن می‌کنند که چوقا نام دارد. این بالاپوش، آستینی کوتاه دارد و زنان بختیاری آن را از پشم گوسفند می‌بافند. این پوشش گاه لباس شهرنشینان بختیاری هم محسوب می‌شود که در سرما و گرما آدمی را محافظت می‌کند. چوقا پوششی است با دو رنگ سیاه و سفید. معمولا بلندی چوقا باید به اندازه‌ای باشد که تا زیر زانو برسد. نقش روی چوقا همواره دارای شکلی ثابت است و در آن خطوط سیاه به صورت عمودی وارد خطوط سفید می‌شوند. درباره چرایی این نقش روی  این بالاپوش چند نظریه وجود دارد اما هنوز پیشنهاد همه پسندی درباره آن ارائه نشده است. ترکیب رنگ‌های دیگر چوقا کرم- آبی، کرم-سرمه‌ای و‌ کرم-قهوه‌ای است. آستین کوتاه چوقا بیشتر حالت نمایشی دارد و به عنوان جیب نیز می‌توان از آن استفاده کرد. در شمال شرقی دزفول دهی به نام لیوس وجود دارد که چوقاهای بافته شده در آن به نام آن ده مشهور هستند. گفته می‌شود تاریخ بافت این پوشش کمتر از صد سال است. برای بافت چوقا از دار خوابیده استفاده می‌کنند و تکنیک بافت آن نیز مانند گلیم بافی است با این تفاوت که خیلی ریزبافت‌تر است و تار و پود نازک دارد. طول پارچه مخصوص چوقا 2/5 تا 3/5 مترو عرض آن 70 سانتی‌متر است.  قطعات را پس از بافتن به اندازه لازم می‌برند و کنار هم می‌دوزند. نکته مهم در چوقا این است که پشم به کار رفته باید کیفیت بالایی داشته باشد. این پوشش فقط مخصوص مردان است. مردان در تابستان در زیر چوقا پیراهن و در زمستان کت می‌پوشند. می‌گویند طرح این لباس برگرفته از معبد چغازنبیل ‌ است. معمولا بافت آن 10 تا 15 روز طول می‌کشد. برای بافت یک چوقای متوسط حدود یک کیلوگرم نخ پنبه‌ای به عنوان پود و یک کیلو‌گرم خامه پشمی به عنوان تار به کار می‌رود. این لباس هر چند کاربرد قومی دارد اما می‌تواند به عنوان یکی از هنرهای ایرانی، در میان سایر صنایع دستی ایران صاحب جایگاهی شود و برای خود بازاری داشته باشد.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code