موضوعات
اجتماعی

فارس - مسجد جامع عتیق

عکس : زهرا نورانی
1396/06/13
قدیمی‌ترین مسجد شیراز است و در شرق حرم شاه‌چراغ قرار دارد به نحوی که یکی ازورودی‌های آن از داخل حیاط حرم شاه‌چراغ است.ساخت بنای این مسجد متعلق به دوران حکومت عمرولیث صفاری، دومین فرمانروای سلسله‌ی صفاریان یعنی بین سال‌های ۲۶۵ هجری قمری تا ۲۸۷ هجری قمری است.
این مسجد اولین هسته مذهبی در شهر شیراز است که جدا از عملکرد مذهبی نقش اجتماعی – سیاسی نیز داشته‌ است و به همین دلیل دارای شش ورودی در اضلاع مختلف است که مهم‌ ترین آن ورودی ضلع شمالی است که در دوره صفویه بازسازی شد.
در میان حیاط مسجد عتیق، ساختمانی به نام دارالمصحف وجود دارد که نام دیگر آن خدای‌خانه بوده است. عمارتی چهارگوش است که در هر یک از گوشه‌های خود یک ستون مدور دارد. این عمارت در چهارضلع خود، ایوان دارد و اتاقی در وسط آن قرار گرفته که از ایوان‌های شمالی و جنوبی دارای ورودی است. کتیبه‌ی این عمارت، نمونه‌ی ارزنده‌ای از هنر خطاطی ایرانی و شامل اشعار عربی در شأن قرآن و به خط ثلث است.درآن زمان حافظان قرآن به این مکان می‌آمدند و به تلاوت قرآن می‌پرداختند.
امین احمد رازی تذکره‌نویس و ادیب ایرانی قرن یازدهم هجری دربخشی از کتاب هفت اقلیم خود که در مورد حافظ شیرازی است، مسجد عتیق را مسجدی می‌داند که حافظ شیرازی خود را ملزم کرده بوده که هر شب جمعه به این مسجد بیاید و به تلاوت قرآن بپردازد. این مسجد در ۱۵ دی ماه ۱۳۱۰ و به شماره‌ی ۷۲ در میان آثار ملی ایران ثبت شده است.
این مسجد نفیس اکنون محل عبور مردم وراه میان بری برای مردم به حساب می آید.